Czas może w ogóle nie istnieć

Kategorie: 

Źródło: innemedium

Czy czas istnieje? Odpowiedź na to pytanie może wydawać się oczywista: oczywiście jest! Wystarczy spojrzeć na kalendarz lub zegar. Ale rozwój fizyki pokazuje, że nieistnienie czasu jest otwartą możliwością, którą musimy traktować poważnie.

 

Fizyka przeżywa kryzys. Przez ostatnie stulecie wyjaśnialiśmy wszechświat za pomocą dwóch niezwykle udanych teorii fizycznych: ogólnej teorii względności i mechaniki kwantowej. Te dwa paradygmaty wspaniale opisują naszą rzeczywistość, ale wydają się ze sobą niekompatybilne. W związku z tym fizycy od dawna dążą do stworzenia nowej teorii - kwantowej grawitacji, która połączyłaby te dwa podejścia.

 

Teoria strun jest jednym z najbardziej znanych prób stworzenia kwantowej grawitacji. Zastępuje ona cząstki elementarne wibrującymi strunami w 11 wymiarach. Niemniej jednak, mimo swojej elegancji, teoria strun ma pewne ograniczenia, przede wszystkim brak jasnych przewidywań do przetestowania eksperymentalnie.

 

Z tego powodu, wielu naukowców szuka alternatywnych podejść do kwantowej grawitacji. Jednym z nich jest pętlowa grawitacja kwantowa, która sugeruje, że przestrzeń i czas składają się z sieci niezwykle małych, dyskretnych fragmentów, czyli „pętli”. Ta teoria przynosi jednak zaskakującą konkluzję - całkowicie eliminuje czas.

Źródło: dreamstime.com

Wiele innych podejść do kwantowej grawitacji również sugeruje eliminację czasu jako fundamentalnego aspektu rzeczywistości. Ale czy oznacza to, że czas rzeczywiście nie istnieje?

 

To zależy od tego, jak rozumieć "istnieć". W teoriach fizycznych nie mówi się o stołach, krzesłach czy ludziach, a mimo to wierzymy, że takie rzeczy istnieją. Twierdzimy, że "wyłaniają się" one z podstawowej fizyki cząstek. Niestety, choć wiemy, jak stworzyć stół z cząstek, nie wiemy, jak "zrobić" czas z czegoś bardziej podstawowego.

 

Jeśli przyjmiemy, że czas nie istnieje na żadnym poziomie, to stawia to nas w trudnej sytuacji. Nasze całe życie jest zbudowane wokół czasu - planujemy przyszłość na podstawie przeszłości, decydujemy o moralnej odpowiedzialności ludzi za ich czyny w przeszłości. Czy możemy więc funkcjonować w świecie bez czasu?

 

Tutaj z pomocą przychodzi pojęcie przyczynowości. Choć teorie kwantowej grawitacji mogą eliminować czas, przyczynowość - sens, w którym jedna rzecz prowadzi do innej - pozostaje nienaruszona. Może to właśnie przyczynowość, a nie czas, jest kluczową cechą naszego Wszechświata. Ta perspektywa pozwala zachować poczucie sprawstwa, które w istotny sposób wpływa na nasze życie.

 

Choć odkrycie, że czas nie istnieje, mogłoby wydawać się szokujące, w rzeczywistości może nie mieć bezpośredniego wpływu na nasze codzienne funkcjonowanie. W końcu, niezależnie od tego, czy czas istnieje, czy nie, nasze życie toczy się dalej, kierując się logiką przyczynowości.

 

Ocena: 

5
Średnio: 5 (1 vote)
loading...

Komentarze

Portret użytkownika czas jest wizualizacją ruchu

W "swiecie kwantowym" czas

W "swiecie kwantowym" czas nie istnieje, mówi sie tylko o falach prawdopodobieństwa opisujacych materię lub falę, w zależności od punktu widzenia obserwatora (potencjalnego pomiaru). Czas rozumiany przez matematykę i ludzką percepcje jest ściśle związany z paradygmatem przemieszczania się obiektów w przestrzeni, czyli ruchem materii w jakimś otoczeniu pola. Zaś, gdyby czas był tylko funkcją przestrzenną, a konkretnie gęstością przestrzeni, wtedy okazałoby sie, że siła grawitacji jest manifestacją czasu, tak rozumianego w przyszłej teorii unifikacji. Wg mnie iluzja czasu jest symptomem ludzkiej percepcji zjawiska przyczynowości jako źródła wszystkich procesów zachodzących we wszechświecie na każdym jego poziomie. Teza, tak postawiona jest błędna. Bo zmiana w "procesie" jest bezwarunkowo i natychmiast aktualizowana w całym systemie poprzez zaobserwowane naukowo zjawisko "splątania". Mówiąc po ludzku, materia/fala jest jakby nieustającą aktualizacją. Obserwacja stanu materii/fali jest tylko "złapaniem" lub/i "zdjęciem" czegoś , co juz nie istnieje. Mozna tez opisać to w ten sposób, że żyjemy w świecie o zmiennej/dynamicznej gęstości przestrzeni ("czasie"), w której wieczna aktualizacja jest stabilnym stanem istnienia materii/fali. 

Skomentuj