Zdalne Widzenie | Niezwykła moc czy coś wytłumaczalnego?

Kategorie: 

Źródło: pixabay.com

Czy wierzysz w moce parapsychiczne? Zdolności, które pozwalają jednostkom widzieć i doświadczać odległych lub niewidzialnych miejsc, wydarzeń i informacji? Chociaż takie zjawiska mogą wydawać się zdegradowane do sfery science fiction i zjawisk paranormalnych, istnieje fascynująca i często kłopotliwa dziedzina badań znana jako zdalne widzenie.

 

 

Zdalne widzenie to metoda rzekomego uzyskiwania informacji o odległym lub niewidocznym celu za pomocą percepcji pozazmysłowej (ESP) lub zdolności "psychicznych". Koncepcja ta pojawiła się w latach 70. w ramach projektu Stargate, tajnego programu rządu USA, którego celem było zbadanie i zastosowanie zjawisk parapsychicznych do celów wojskowych i wywiadowczych. Jednak zdalne widzenie nie ogranicza się do projektów rządowych, a współcześnie, bardzo wiele osób twierdzi, że posiada te zdolności.

 

Praktyka zdalnego podglądu zyskała początkowo na znaczeniu dzięki pracy znanych postaci, w szczególności Ingo Swanna, Russella Targa i Hala Puthoffa. Swann, artysta i medium, jest często uważany za jednego z ojców zdalnego widzenia. Jego współpraca z Targiem i Puthoffem w latach 70. doprowadziła do opracowania formalnych protokołów zdalnego podglądu.

Zdalne widzenie zazwyczaj obejmuje "widza", który próbuje dostrzec informacje o celu (często ukryte przed nim) za pomocą swoich zdolności psychicznych. Widz zazwyczaj otrzymuje minimalne informacje, często tylko zestaw współrzędnych mapy lub prosty opis celu, i oczekuje się, że dostarczy szczegółowych i dokładnych informacji o tym, co "widzi" lub wyczuwa. Sesja zdalnego widzenia przebiega według ustrukturyzowanego procesu. Oto uproszczony przegląd kroków:

1. Zadanie: Widz otrzymuje podstawowe informacje o celu, takie jak współrzędne lub kod, znane jako "zadanie". Jest to często wykonywane przez monitor lub przewodnika.

2. Zbieranie danych: Widz relaksuje się, wycisza umysł i zaczyna szkicować lub opisywać wszelkie informacje, które do niego docierają, niezależnie od ich natury. Może postrzegać kolory, kształty, emocje, a nawet zapachy i dźwięki.

3. Notowanie: Widz zapisuje swoje obserwacje w czasie rzeczywistym, nie oceniając ich trafności ani dokładności.

4. Analiza: Po zakończeniu sesji widz i jego monitor analizują dane, aby zidentyfikować potencjalnie znaczące szczegóły i wyeliminować szumy lub elementy zmyślone.

5. Informacje zwrotne: Wreszcie, widz otrzymuje informacje zwrotne na temat celu, co pozwala mu porównać swoje dane z rzeczywistym celem. Ten krok pomaga w udoskonalaniu i poprawianiu umiejętności zdalnego widzenia w czasie.

Zdalne widzenie jest bardzo kontrowersyjnym tematem. Krytycy twierdzą, że brakuje mu naukowego potwierdzenia i odrzucają je jako pseudonaukę. Wskazują na różne ograniczenia, takie jak trudność w przeprowadzeniu kontrolowanych eksperymentów i subiektywny charakter danych dostarczanych przez zdalnych widzów.

 

Z kolei zwolennicy twierdzą, że zdalne widzenie było z powodzeniem wykorzystywane zarówno w zastosowaniach wojskowych, jak i cywilnych. Wskazują oni na odtajnione dokumenty, które sugerują jego wykorzystanie w gromadzeniu danych wywiadowczych. Na przykład, niektórzy zwolennicy twierdzą, że zdalne widzenie dostarczyło cennych informacji podczas zimnej wojny, wliczając w to dane na temat radzieckich instalacji wojskowych i zakładników przetrzymywanych w Iranie.

 

Jednym z najważniejszych aspektów historii zdalnego widzenia jest zaangażowanie rządu USA. Projekt Stargate, ustanowiony w latach 70-tych, miał na celu zbadanie potencjalnych zastosowań wojskowych zdalnego widzenia i innych zjawisk psychicznych. Odtajnione dokumenty sugerują, że trwał on do lat 90. i obejmował szereg eksperymentów parapsychologicznych.

Na przestrzeni ostatnich lat, koncept zdalnego widzenia napotyka na wiele barier w zaakceptowaniu go jako realnego zjawiska. Niespójność wyników między eksperymentami stanowi wyzwanie dla naukowej wiarygodności zdalnego widzenia. Krytycy twierdzą, że pozytywne wyniki w eksperymentach zdalnego widzenia można przypisać efektowi placebo lub autosugestii. Warta uwagi jest również postępująca komercjalizacja zdalnego widzenia jako swoistego narzędzia wielu sekt religijnych.

 

Trudno jest sie dziwić, że ta intrygująca mieszanka intryg rządowych, kuszących twierdzeń o zdolnościach parapsychicznych i magicznych wręcz mocach stała się przedmiotem fascynacji w kulturze popularnej, pojawiając się w filmach, programach telewizyjnych i książkach. Czy więc zdalne widzenie jest zjawiskiem naukowym, czy po prostu skomplikowaną iluzją? Debata trwa, a zwolennicy i sceptycy trzymają się swoich racji.

 

Trudność w obiektywnym mierzeniu i powielaniu doświadczeń zdalnego widzenia sprawia, że nie sposób jest dojść do ostatecznych wniosków. Dla osób zaintrygowanych nieznanym i zafascynowanych tajemnicami ludzkiego umysłu, zdalne widzenie pozostaje tematem wartym zbadania. 

 

Ocena: 

4
Średnio: 4 (1 vote)
loading...

Skomentuj